Ulu Çınarlardan izler
Birer birer göçtüler, onlar birer çınardı
Naif kalemleriyle, ince hazlar bıraktı
Hey gidi ulular hey, duyguları pınardı
Tarih sayfalarında, nice izler bıraktı
Fuzûlî aşk nârında, ehl-i beyt ile yandı
Divani eserlerde, kul oldu rabbi andı
Bâkî beyitleriyle beşeriyete candı
Her mısrada silinmez, kalpte tozlar bıraktı
Karacaoğlan yazmış, koşma türü eseri
Çeşme başında övmüş, köylü kızı seheri,
Ezgileri süslerken, Türkçe dili rehberi
Kültürel değişlerle, Türk’e hazlar bıraktı
Yunus Emre tarıyla, sözlerinde can eyler,
Aşkın dem pınarından, kalbe nur ihsan eyler.
Hakk'ın her dergâhını, dervişe mekân eyler
‘’Yaradan'dan ötürü" yanan közler bıraktı
Nef’î hiciv okuyla, sarsmıştı hep sarayı.
Padişahlarla açtı, korkusuzca arayı
Darağacında bile, sardı halkta yarayı
Muradi’nin gözünde, sulu tuzlar bıraktı
Nedîm Lale Devri’nde, neşesini ararken,
İstanbul sevgisinde, Zevk, sefa tararken
Âşık Veysel’in yâri, kara toprak kararken
Görmediği yârine âmâ gözler bıraktı
Âkif İstiklâl için, ‘’korma’’ dedi derinden,
Bir mısra ki oynattı, tüm dünyayı yerinden.
Yahya’da sessiz gemi , dönmedi seferinden
Meçhule giderlerken, solgun güzler bıraktı
Nazım Hikmet hasretle, andı bu memleketi,
Mavi gözlü dev çekti, bunca dert meşakkati.
Necip Fazıl ‘’veda’ ya , dürdü ''çile'' buketi
Aşkı fısıldamayan, yüzsüz yüzler bıraktı
Ahmet Haşim akşamda, tüm renkleri taradı,
Cahit Sıtkı ‘’ otuz beş’’ yaş kime yaradı.
Orhan Veli, dağlarda, rakı bira aradı,
Efkarları dinmeyen, sessiz gizler bıraktı
Attilâ İlhan ile, denizde bitti zaman
‘’Ben sana mecburum, sisler bulvarı liman’’
Sezai Karakoç’un, Mona Rosa’sı yaman
Baharları da tüketip, bize yazlar bıraktı
Akkoyunlu ses verir, taa Gavur Dağı’ndan,
Bir rüzgâr olup geçti, Nokta noktam, bağından.
Rıza Polat, ‘’ Salih’’’e, meyhane sokağından
Sayfa sayfa mektupla, pullu pozlar bıraktı
Neyzen Tevfik üflerken, Ney’indeki avazı,
Hicivle titretti, sevmezdi hiç ayvazı
Dünyaya "Hiç" deyip, seyrederken boğazı
Dürzülerin yüzüne, karşı tezler bıraktı
Abdurrahim Karakoç, ayrılıklar boğarken
Ulu Tanrı’ya ulur, Bozkurtlar, doğarken
Mihriban’ın alevi , titreyerek yağarken,
Gönüllerde eriyen, dolmuş buzlar bıraktı
Ozan Arif haykırır, Vatan Turan da Turan
Milletin acısına, zalime mısra kuran
Destanları Türk için, rehberi yüce Kuran
Tuna’dan Nil nehrine, kırık dizler bıraktı
Cemal Safi üstadım ‘’telefonda sen’’ vardın
Sevdaların sesiydin, ‘tek hece aşk’’la sardın
Umutlar sefil cüce, bak gönüller hep ‘’vurgun’’
Rüyalar aleminde yetim sazlar bıraktı
Günümüz şairini, hep öksüz bıraktı
Osman Onuktav
Kafkasi
10/11/2026
Birer birer göçtüler, onlar birer çınardı
Naif kalemleriyle, ince hazlar bıraktı
Hey gidi ulular hey, duyguları pınardı
Tarih sayfalarında, nice izler bıraktı
Fuzûlî aşk nârında, ehl-i beyt ile yandı
Divani eserlerde, kul oldu rabbi andı
Bâkî beyitleriyle beşeriyete candı
Her mısrada silinmez, kalpte tozlar bıraktı
Karacaoğlan yazmış, koşma türü eseri
Çeşme başında övmüş, köylü kızı seheri,
Ezgileri süslerken, Türkçe dili rehberi
Kültürel değişlerle, Türk’e hazlar bıraktı
Yunus Emre tarıyla, sözlerinde can eyler,
Aşkın dem pınarından, kalbe nur ihsan eyler.
Hakk'ın her dergâhını, dervişe mekân eyler
‘’Yaradan'dan ötürü" yanan közler bıraktı
Nef’î hiciv okuyla, sarsmıştı hep sarayı.
Padişahlarla açtı, korkusuzca arayı
Darağacında bile, sardı halkta yarayı
Muradi’nin gözünde, sulu tuzlar bıraktı
Nedîm Lale Devri’nde, neşesini ararken,
İstanbul sevgisinde, Zevk, sefa tararken
Âşık Veysel’in yâri, kara toprak kararken
Görmediği yârine âmâ gözler bıraktı
Âkif İstiklâl için, ‘’korma’’ dedi derinden,
Bir mısra ki oynattı, tüm dünyayı yerinden.
Yahya’da sessiz gemi , dönmedi seferinden
Meçhule giderlerken, solgun güzler bıraktı
Nazım Hikmet hasretle, andı bu memleketi,
Mavi gözlü dev çekti, bunca dert meşakkati.
Necip Fazıl ‘’veda’ ya , dürdü ''çile'' buketi
Aşkı fısıldamayan, yüzsüz yüzler bıraktı
Ahmet Haşim akşamda, tüm renkleri taradı,
Cahit Sıtkı ‘’ otuz beş’’ yaş kime yaradı.
Orhan Veli, dağlarda, rakı bira aradı,
Efkarları dinmeyen, sessiz gizler bıraktı
Attilâ İlhan ile, denizde bitti zaman
‘’Ben sana mecburum, sisler bulvarı liman’’
Sezai Karakoç’un, Mona Rosa’sı yaman
Baharları da tüketip, bize yazlar bıraktı
Akkoyunlu ses verir, taa Gavur Dağı’ndan,
Bir rüzgâr olup geçti, Nokta noktam, bağından.
Rıza Polat, ‘’ Salih’’’e, meyhane sokağından
Sayfa sayfa mektupla, pullu pozlar bıraktı
Neyzen Tevfik üflerken, Ney’indeki avazı,
Hicivle titretti, sevmezdi hiç ayvazı
Dünyaya "Hiç" deyip, seyrederken boğazı
Dürzülerin yüzüne, karşı tezler bıraktı
Abdurrahim Karakoç, ayrılıklar boğarken
Ulu Tanrı’ya ulur, Bozkurtlar, doğarken
Mihriban’ın alevi , titreyerek yağarken,
Gönüllerde eriyen, dolmuş buzlar bıraktı
Ozan Arif haykırır, Vatan Turan da Turan
Milletin acısına, zalime mısra kuran
Destanları Türk için, rehberi yüce Kuran
Tuna’dan Nil nehrine, kırık dizler bıraktı
Cemal Safi üstadım ‘’telefonda sen’’ vardın
Sevdaların sesiydin, ‘tek hece aşk’’la sardın
Umutlar sefil cüce, bak gönüller hep ‘’vurgun’’
Rüyalar aleminde yetim sazlar bıraktı
Günümüz şairini, hep öksüz bıraktı
Osman Onuktav
Kafkasi
10/11/2026
Son düzenleme: